Net zoals fototoestellen een tijdje terug de megapixelrace kenden om toch maar boven de concurrentie uit te steken, zien we steeds meer televisies en computermonitors tegenwoordig met een ‘3D’-sticker opgeplakt. Zelf driedimensionale beelden schieten was er tot nu toe niet bij, maar daar brengt Panasonic verandering in.
De SDT750 is in de eerste plaats een uitstekende 2D-videocamera. Met de 1.080p-modus aan 60 frames per seconde schiet hij mooie Full HD-beelden, en dat is vooral een leuke extra voor wie een sportevenement wil filmen. Videobeelden worden bewaard op SD/SDHC/SDXC-kaartjes. Wil je in 3D filmen, dan moet je enkel het meegeleverde opzetstuk op de lens schroeven en kalibreren. Moeilijk is dat niet, maar je moet het wel goed doen. Een tip voor wie vol enthousiasme aan de slag gaat zonder de handleiding te raadplegen: de eerste twee stappen van het kalibreren voer je met de lenskap op.
Het opzetstuk is ongeveer zo groot als de helft van de camera en weegt zo’n 200 gram, wat je uiteraard meteen voelt. In het opzetstuk zitten twee lenzen en een spiegelconstructie om de beelden te ‘mengen’. Op die manier kan Panasonic de beeldchip van een reguliere camera gebruiken, waardoor de prijs van de SDT750 al bij al binnen de perken blijft, zeker in vergelijking met de eerste Full HD-camera’s indertijd.
Deze benadering heeft uiteraard ook zijn nadelen. Wanneer je de 3D-lens monteert, worden een aantal camerafuncties uitgeschakeld. Zoomen is er bijvoorbeeld niet meer bij, waarschijnlijk omdat dit een meer gesofisticeerde en duurdere lensconstructie vereist. De lijst gaat verder en bevat zaken als beeldstabilisatie, autofocustracking, de 1.080p/60-modus en alle manuele camera-instellingen zoals diafragma en sluitertijd. Oh ja, en fotograferen is ook niet meer mogelijk met de 3D-lens. Kortom, opeens lijkt die high-end camera heel beperkt.
Maar het moet gezegd: de 3D-lens werkt echt wel. Sommige van mijn testfilmpjes zagen er behoorlijk adembenemend uit. Je moet dan wel de juiste scène filmen: een wijds straatbeeld met mensen in de verte bijvoorbeeld, levert platte beelden op. Het 3D-gevoel krijg je wel wanneer je onderwerp dichtbij staat (op enkele meters afstand, zeg maar), met een achtergrond die verder weg ligt. Zo weinig mogelijk bewegen is bovendien de boodschap. Iemand die midden in de stille Kempen zeeziek wordt, ik heb het nog niet meegemaakt.
Voor een optimaal effect moet je ook onder optimale lichtomstandigheden filmen, anders gaat de beeldkwaliteit snel achteruit. Binnenopnames – zelfs bij aardig wat kunstlicht – hebben af te rekenen met erg veel ruis. De SDT750 is dus niet meteen geschikt om de capriolen van de kinderen in drie dimensies vast te leggen, maar het is een goede eerste stap naar echte en betaalbare 3D-camera’s.
Clickx magazine nr.229
Clickx magazine nr.229
Geen opmerkingen:
Een reactie posten